Update over ons kleintje
January 7th, 2012 | 
Geschreven door: 
De 20 weken zijn we inmiddels alweer gepasseerd. Dit viel net voor de kerst. Vanwege alle voorbereidingen met de kerst en programma’s voor het project, hadden we besloten om de 20-weken echo te verschuiven naar het nieuwe jaar. Ik voelde mij goed, dus er was ook geen reden om het eerder te doen. Afgelopen donderdag zijn we opnieuw naar de gynaecoloog geweest. Na een grondig onderzoek van ongeveer 30 a 45 minuten kon ze vaststellen dat alles in orde was. Qua gewicht zit het kindje waar het zou moeten zijn tijdens de 22e week (450 gram) en we hebben gezien dat alles erop en eraan zit. Of het een jongen of meisje wordt weten we nog niet. De gynaecoloog wist het wel en dat maakte het toch nog even moeilijk om er niet naar te vragen. Maar het blijft een verassing. Inmiddels zijn we ook bezig om alle spulletjes bij elkaar te verzamelen. Dankzij lieve vrienden hebben we de belangrijkste ‘grote’ spullen al in huis.
Heel bijzonder om je het kindje te zien slikken, verstoppertje te spelen en lekker te bewegen. Bijna onwerkelijk dat zoiets moois in mijn buik aan het groeien is. Echt een wonder.
Geplaatst in 
Nieuwsbrief 17 verzonden
Zojuist is de zeventiende nieuwsbrief verzonden. Heeft u deze nieuwsbrief niet ontvangen? dan kunt u zich aanmelden door een e-mail te sturen naar nieuwsbrief@daan-debora.nl of meld u aan op onze nieuwsbrief pagina.
Kerstviering 2011
Vrijdagavond 23 december hebben we de jaarlijkse kerstviering gehouden. Waar het in voorgaande jaren voornamelijk een kerstavond voor daklozen was, waren er nu naast volwassenen ook veel kinderen. De lijn tussen de verschillende programma’s die we zijn gestart is op dit moment nog er dun. Kinderen komen naar de daklozen avond op vrijdag en tijdens het kinder/tienerprogramma op woensdag komen er personen die in leeftijd volwassen zijn maar niet eens hun eigen naam kunnen schrijven. Het is dus vooral een kerstviering geworden voor iedereen die in de afgelopen maanden de programma’s van het Acasa! project bezocht hebben. Samen met Attila (collega van organisatie ICA) hebben we de avond voorbereid. Gemeenteleden uit het dorp waar Attila woont hadden broden gebakken. Bij een restaurant hebben we kipschnitzels en een aardappelsalade geregeld. Als toetje was er een taart. In totaal hadden we gerekend op 80 porties en het bleek dat we in totaal (gasten en helpers van de huiskerken) met 82 personen waren. Het was een gezellige avond. Na een halfuurtje van ontmoeting en kletsen hebben onder leiding van Attila gezongen. Daarna met elkaar gegeten. Na het eten hebben we een variant op ‘X factor’ geïmproviseerd waarin verschillende personen een liedje konden zingen en die werden ‘beoordeeld’ door een jury. Uiteraard ging alles op een leuke manier en werden er geen mensen afgekraakt. Rond 21.00 uur hebben we de avond en daarmee het jaar afgesloten met de taart. Hieronder enkele foto’s en een kort filmpje.
Kerstvoorbereidingen
De weken tot aan kerst gaan ieder jaar weer enorm hard. Ook dit jaar zijn we eind november / begin december al begonnen met de voorbereidingen. Alles stond in de afgelopen weken in het teken van Kerst. De bijbellessen waren zo ingedeeld dat er iedere keer een stukje openbaar werd van het prachtige kerstverhaal. Omdat we graag wilden dat de kinderen zelf hun ruimte zouden opvrolijken hebben ze mooie decoraties gemaakt, als sterren en engelen. Afgelopen woensdag hebben de kinderen waxinelichthouders geverfd. Deze zullen op tafels tijdens de kerstmaaltijd te staan. Het groepje kinderen dat regelmatig komt wordt steeds groter. Zo komen er nu steeds tussen de 20 en 25 kinderen per keer. Waar ze vooral voor komen is de liefde en aandacht en daar is soms best veel wijsheid voor nodig om dat in goede banen te leiden. Deze kinderen hebben bijvoorbeeld niet geleerd om op een positieve manier aandacht te vragen. Dat is dus zowel voor ons als voor de kinderen een leerproces. Maar gelukkig hoeven we dat niet alleen te doen. We hebben een Vader die ons daarbij helpt!
De kinderen eten samen aan tafel
Verhuisd
Inmiddels zullen velen van jullie gehoord hebben dat we in Roemenië zijn verhuisd. Graag delen we met jullie enkele foto’s en het volledige verhaal. Het huis hebben we gehuurd van onze vrienden Duncan en Magdi McAlister. Op dit moment leven zij in Schotland omdat Duncan problemen heeft met zijn gezondheid en beide nieren zijn verwijderd. Hij heeft drie keer in de week dialyse en moet aansterken ter voorbereiding op een transplantatie. Ook zijn lever geeft problemen maar hier moet hij mee leren leven. Omdat zij niet weten wanneer ze terugkomen moesten ze hun huis verhuren of verkopen. Zonder inkomen konden zij het huis niet blijven aanhouden. Daarom vroegen ze onder andere aan ons of wij iemand wisten die hun huis wilde huren. Wij waren wel geïnteresseerd maar lieten dit niet merken omdat we niet wisten of dit wel een verantwoorde stap was. Een week later mochten we constateren dat Debora zwanger is. Dit plaatste het huren van het huis in een ander perspectief. Naast het in gebed bij God te brengen hebben we tijdens ons verblijf in Nederland met familie en vrienden overlegd. Iedereen was positief en motiveerde ons om de stap te nemen. Wij kunnen nu iets ruimer wonen wat met een kind op komst geen overbodige luxe is en onze vrienden zijn daarbij ook geholpen. Nadat we terug waren uit Nederland moest het hele huis van binnen opnieuw geverfd worden. Onze vrienden in Roemenië, Misi en Samuel, hebben hierbij geholpen. Begin november zijn ook ouders de Groot en onze oom en tante Jan en Rijnie van Cappellen langs geweest. Zij hebben twee dagen geverfd en schoongemaakt en één dag geholpen met verhuizen. Op dit moment genieten we al een paar weken van ons nieuwe huis. Een week voordat we gingen verhuizen kregen we van de stichting een auto waardoor het feit dat we nu net iets buiten de stad wonen geen probleem is.
Opnieuw mochten we ervaren dat de Heere op de juiste momenten dingen laat gebeuren. “Weet je iemand om ons huis te huren?”, “Ik ben zwanger”, ‘een auto’… geen mens had dit kunnen plannen dan God alleen. Aan Hem alle dank en eer.
Hieronder enkele foto’s.
Nieuw leven
Met dankbaarheid mogen we meedelen dat we begin mei een kindje hopen te ontvangen uit Gods hand. Inmiddels ben ik 13 weken zwanger met alle kwaaltjes die erbij horen. Op dit moment gaat het gelukkig iets beter. De onderzoeken bij de huisarts en gynaecoloog (hier kennen ze geen verloskundige die alles in één doet) waren prima. De foto boven is van afgelopen dinsdag.
Als alles goed zal blijven gaan hopen we halverwege / eind maart naar Nederland te komen voor de bevalling. De verwachting is dat we ergens in juni weer terug zullen keren naar Roemenië.
De laatste dagen hebben we een paar keer de vraag gekregen of de zwangerschap ‘gepland’ was. Het antwoord hierop is veelzeggend; het is sinds 2,5 jaar gepland. We zijn dankbaar voor alle mensen die met ons mee hebben geleefd en meeleven in gebed.
Project Acasa
De winter staat weer voor de deur. Na een hele mooi nazomer tot en met de eerste week van oktober zakte de temperatuur flink naar beneden. De nachten zijn koud (onder nul) en overdag maar zo’n 10 graden. Gelukkig schijnt de zon, daardoor voelt het iets warmer. En dat de winter is gekomen zien we ook aan het aantal bezoekers. Afgelopen woensdag kwamen er zo’n 25 kinderen en een paar volwassenen naar het inloophuis. Geweldig om hun een warme plaats te mogen bieden. Al is het maar voor een paar uurtjes.
Nieuwsbrief 16 verzonden
Zojuist is de zestiende nieuwsbrief verzonden. Heeft u deze nieuwsbrief niet ontvangen? dan kunt u zich aanmelden door een e-mail te sturen naar nieuwsbrief@daan-debora.nl of meld u aan op onze nieuwsbrief pagina.
Oude tijden herleven
Nu de kampen en vakanties voorbij zijn kan er een start gemaakt worden met de nieuwe programma’s. De oprichting van de Roemeense stichting is helemaal afgerond en dus kan er gewerkt worden. Afgelopen woensdag hebben we voor het eerst een programma georganiseerd voor de Coming Home! doelgroep. Omdat ICA nog bezig was met verhuizen was het programmahuis nog niet beschikbaar. Het weer was goed en daarom konden we buiten een programma organiseren. Een programma zoals vroeger. Met elkaar zijn we naar een veld gegaan naast de rivier de Mures. In de schaduw hebben we gezongen, een Bijbelverhaal verteld en gegeten. Na het eten hielden twee ballen, een paar badmintonrackets en een springtouw de kinderen en tieners een uur zoet. Oude tijden herleefden, ook bij de tieners. Bijvoorbeeld voor Florin en Akko, beiden zeiden… “het is weer net als vroeger”. Goed om te zien was dat ze ook het delen niet verleerd waren. Nadat al het eten al was uitgedeeld kwamen nog vier kinderen aan rennen, snel werd er brood en worst bij elkaar gelegd zodat de nieuwkomers ook genoeg hadden. Hieronder enkele foto’s om het geheel in beelden weer te geven.
Kalman komt niet meer
Voor de vierde keer in een jaar tijd kregen we vorige week het bericht dat één van de vaste bezoekers van het daklozen programma is gestorven. Zijn naam was Kalman Rosza, de broer van Victor, hij is 42 jaar geworden. De oorzaak is wederom teveel gedronken (medicinale alcohol 70%+). Hierdoor is hij achterover op zijn hoofd gevallen en later in het ziekenhuis overleden. Voor de eerste keer bereikte het bericht ons voor de begrafenis. Mijn collega Attila was op vakantie maar iemand had hem gebeld en de tijd van de begrafenis doorgegeven. Zodoende kon ik samen met Misi bij de begrafenis aanwezig zijn en ondanks de trieste situatie was ik daar toch blij om. Victor had naar zijn mogelijkheden van alles geregeld om zijn broer een normale begrafenis te geven. Kalman bezocht wel eens een kerkdienst en de voorganger van die kerk leidde de begrafenis die in totaal door 11 personen werd bezocht. Het graf was gegraven en er waren mensen die de kist droegen (ik heb begrepen dat voor mensen die geen geld hebben dat niet vanzelfsprekend is). Anders voor mij was ook dat de kist met touwen naar beneden gelaten werd (het lag helemaal scheef) en dat het graf direct werd dichtgegooid en aangestampt. Er was een Roemeense variant op de cake en direct na de begrafenis kwam er een fles drank tevoorschijn. Hier heb ik vriendelijk voor bedankt, ik moest nog rijden…