Flipperkast

Geschreven door Daan in Dagelijks leven Dagelijks Werk

Goede voornemens. Laten weten hoe het met ons gaat. We weten hoe belangrijk het is om contact te onderhouden met het thuisfront, de achterban, de sponsoren, de supporters en iedereen die ons en ons werk een warm hart toedraagt en toegedragen hebben. Het is al weer meer dan 9 jaar geleden dat we begonnen om plannen te maken om aan deze roeping te beginnen. En ieder jaar lijkt intenser te worden. Het woord druk is niet uniek want iedereen heeft dat al. Laten we het zo stellen dat onze dagen, weken en maanden zich goed vullen. Eén van de grootste uitdagingen is om de juiste prioriteiten te stellen.  Om de juiste prioriteiten te stellen moet je weten waar je naar toe wil. Wat de doelen zijn. Persoonlijke doelen, doelen in het gezin, doelen voor Coming Home, doelen voor Roman Works en sinds afgelopen jaar doelen voor de kerk. Niets nieuws denk je… maar iedereen zal dit op een bepaald moment realiseren zeker als de agenda zich vult.

Daarom aan het begin van het jaar geen concreet of specifiek verhaal. Meer poging om gedachten te delen. Soms begint het op chaos te lijken. Op meerdere plekken in de stad is mijn aanwezigheid nodig. Of gewenst. Of niet nodig maar ik denk dat het nodig is. Concentreren op één project was er het afgelopen jaar niet bij. De keerzijde van meerdere projecten. Toch zou ik niet anders willen. Het is niets voor mij om vanachter een bureau te kijken hoe het werk gedaan wordt. Er is zoveel meer mogelijk. Overal zie ik potentie. Overal connecties. Overal kansen om projecten te combineren, om nieuwe projecten op elkaar te laten aansluiten. Een inloophuis, belangrijk. Educatie, belangrijk. Banen creëren, belangrijk. De projecten in de toekomst zelf geld laten generen, belangrijk. Alle projecten in de toekomst onderbrengen in één organisatie, nu nog een droom. Als ik een ‘themesong’ van het afgelopen jaar moet noemen is het deze: “God of the city” van Bluetree: “Greater things are yet to come” (het nummer onder de Roman Woodworks video uit 2015). Mooiere dingen die kunnen gebeuren. Niet gebaseerd op feiten. Wel op een gevoel van binnen. Geloof? Visie? Roeping? Van alles wat en nog meer denk ik.

Dit gevoel van binnen zorgt ervoor dat we zeker weten dat de komende jaren onze toekomst hier ligt. We zijn nog niet klaar, het begint nog maar. Er is nog veel werk te doen. De Roma bevolkingsgroep groeit veel harder dan de Roemeense/Hongaarse bevolking groep. Economisch groeit Roemenië. Dit betekent dat de kloof tussen arm en rijk groter wordt. Veel stichtingen en projecten zijn actief in Roemenië. Vaak is het ieder voor zich. Hoeft niet altijd verkeerd te zijn. Maar vaak is het niet goed.  Veel personen komen helpen maar vergeten om zich heen te kijken. Doen goed werk, maar kunnen zoveel beter. Er is nog zoveel te winnen in de wereld van westerse stichtingen en hulpverlening. Kritiek hebben is makkelijk, laten zien dan het anders kan niet. Dat is de uitdaging.

Maandag was ik bij een bijeenkomst met verschillende projectleiders in Roemenië. Engelsen, Nederlanders en Roemenen. Het doel? Vrienden worden. Van elkaar leren. Praten over de projecten. Vragen stellen over moeilijke dingen in het werk. Dingen die we niet even op een website zetten. Dingen die we niet zomaar met onze collega’s kunnen delen. Dit zijn bemoedigende bijeenkomsten. Mooie verhalen over successen. Bemoedigende gebeurtenissen. Een feest van herkenning bij problemen.

Met de TFC denken we al langer na over onze toekomst. Hoe ons leven te organiseren. Nu ligt de vraag er om een plan te schrijven. Hoe willen wij de komende twee jaar ons leven vorm geven. Hoe willen we ons persoonlijk ontwikkelen. Hoe gaan de verschillende projecten zich ontwikkelen. Welke rol willen we hierin hebben. Hoe blijven we missionair ook al wordt het zakelijker. Goede vragen. We denken na over antwoorden. Niet dat er goede antwoorden zijn maar er over nadenken geeft richting. Plannen zijn er om aangepast te worden.

Geweldig dat we mogen leven giften. Al negen jaar gesteund door gulle gevers. Harten bewogen om ons leven op deze manier vorm te geven. Na negen jaar went het niet, iedere keer weer versnelt de hartslag als we het overzicht krijgen. Gisteren nog. Hoeveel maanden staan we nog vooruit? In die negen jaar was het één keer dat we even achter onze oren krabte toen we een snel geslonken reserve zagen. Maar in datzelfde jaar (2015) eindigde het jaar met de hoogste reserve ooit. Alle andere keren (net als gisteren) een zucht van verlichting… wow… nog steeds genoeg voor een paar maanden. Vergeef me voor mijn ongeloof. Heere u bent goed.

Zomaar wat alinea’s dus. Wellicht dat ik later bepaalde punten beter zal beschrijven. Soms is m’n hoofd net een flipperkast. Soms droom ik over dingen die kunnen gebeuren en is het allemaal kraak helder. Trouw zijn in het kleine. Geloven in het grote. Geloven in de Grootste. Dicht bij God blijven. Dit doet me denken aan Jakobus 1:  5 En als iemand van u in wijsheid tekortschiet, laat hij die dan vragen aan God, Die aan ieder overvloedig geeft en geen verwijten maakt, en ze zal hem gegeven worden. 6 Maar laat hij er in geloof om vragen en daarbij niet twijfelen. Immers, wie twijfelt, lijkt op een golf van de zee, die door de wind voortgestuwd en op- en neergeworpen wordt. Een flipperkast of een golf van de zee die op en neer geworpen wordt. Allereerst geloven. Wel dromen maar geen zorgen maken.

Dank voor het lezen, ik hoop dat je het kon volgen. 😉

 

2 gedachten over “Flipperkast”

  1. Ineke schreef:

    Miooi Daan!

  2. Petra Remmers schreef:

    Er gebeurt veel! Wijsheid en Inzicht.. toegewenst. Petra

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *