Hij plaste in z’n broek

Geschreven door Daan in Dagelijks Werk

Grote bak salade voor z’n neus. Flesje cola ernaast. In een hoek, aan een tafeltje in een kleine lunchroom. Vroeger mocht hij wel eens niet mee op kamp. Officieel omdat hij epilepsie had. We wisten allemaal dat hij bang was in het donker en dat hij in z’n broek plaste. Dus het kwam altijd wel goed uit die epilepsie. Geef ik nu eerlijk toe.

Het zijn de kleine dingen die een dag leuk maken. Zeker op een dag als vandaag. In de ochtend een persconferentie om mensen uit te nodigen naar het theater te komen. Er hoeft geen kaartje te worden gekocht. Alleen een donatie aan Coming Home. Financieel of materieel. Het is al de derde keer dat dit evenement gehouden word en iedere keer een mooie gelegenheid om de nood en de mogelijkheden onder de aandacht te brengen bij het grote publiek.
Na de persconferentie gingen we gelijk door naar een universiteit in de stad. Hier was de klas van ons educatie project uitgenodigd om te komen zingen op een kerstmarkt. De studenten verkochten thee en werkjes van de kinderen en de opbrengst is weer om spullen te kopen voor het educatieproject. Met verschillende studenten hebben we over ons werk kunnen delen en het belang van dit soort initiatieven onderstreept.

Toen deze twee dingen achter de rug waren ging ik even een broodje halen. Terwijl ik het kleine zaakje binnenstapte zag ik één van de kinderen zitten die altijd op het kinderprogramma kwam en wel eens niet mee op kamp mocht. Janiko. Geen kind meer. Inmiddels een volwassen jongen. Simpel, maar met een zacht karakter. Grote bak salade voor z’n neus. Flesje cola ernaast. Met een bescheiden broodje schoof ik bij hem aan. Samen aan een tafel. Het schoffie met een netjes geklede buitenlander. Vraagtekens in de ogen van de andere klanten. Ben ik inmiddels wel gewend. Kan er zelfs van genieten.

Janiko had werk gevonden bij een restaurant in de buurt. Voor hem was het heel wat. Het eerste wat hij had gedaan was een telefoon gekocht om z’n baas te kunnen bellen. Z’n baas is een kennis van z’n vader. Die vader zit voor een jaar of zes in de gevangenis voor (huiselijk) geweld. Terwijl ik hem complimenten gaf omdat hij zelf z’n eten had verdiend en netjes in een zaak zat te eten stond hij op. Even een toetje halen. Hij kwam terug met een gebakje en een flesje water. Voor jou, zei hij. Ja maar… heb ik niet nodig. Eh… voor jouw. Oké, bedankt.

Terwijl we naar buiten liepen liet hij de deur zien en de vuilnisbakken die hij moest legen. Ik had graag een praatje gemaakt met z’n baas maar die was er niet. Dus Janiko draait zich om en zegt… kom het is koud, ik ga naar huis. Maar je moet werken… nee, zo gaat dat bij ons. Als het te koud is ga je naar huis. Of z’n werk echt serieus is kan ik niet inschatten. Of z’n baas een goede baas is weet ik niet.

Terwijl ik hem naar huis bracht (hoef ik me ook niet schuldig te voelen over dat flesje water) dacht ik; ‘En jij maar denken dat er geen jongens meer te vinden zijn die een kans verdienen’. Of het gaat lukken om hem aan het werk te krijgen bij bijvoorbeeld Roman Works weet ik niet. Eerst dit jaar afronden en het nieuwe opstarten. Genoeg plannen en ideeën (waarover later meer). Dat ik voel dat Janiko een kans verdiend… dat kan ik niet ontkennen.

2 gedachten over “Hij plaste in z’n broek”

  1. Geraldine Visser schreef:

    Mooi om te lezen, en inderdaad wie weet een goede kandidaat voor Roman Works.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *